Segmentów na statku jest kilkanaście, a każdy na pokładzie może być świrem - zamyślił się - Dodatkowo na statku znajduje się też parę - zamyślił się na chwilę - Jakby to ująć? Rzeczy, przy których takie uzbrojenie naprawdę nam się przyda, co ty myślisz, że wysłano by nas w kosmos bez zabezpieczenia? - zaśmiał się Nawrocki - Nawet jeśli na statku będzie spokojnie, to i tak nigdy nie wiadomo co nas potem czeka - dodał - A jak to się mówi, przezorny zawsze przygotowany - tłumaczenie pułkownika wydało wam się od razu dziwne. Widać było, że jest coś co przed wami ukrywał jednak nie wiedzieliście jeszcze co to takiego.

- Z całym szacunkiem, pułkowniku... - wtrącił się Dennis, a chwilę po tym, jak przebrzmiał jego głos, dał się słyszeć metaliczny szczęk otwieranego zamka, jakby broń domagała się nakarmienia. Mężczyzna bawił się teraz poczciwą 'eską', podziwiając jej prostą, acz niezawodną i zabójczą konstrukcję. Mechanik, jak widać, zdążył się już zaprzyjaźnić z klasycznym, dobrze mu znanym mechanizmem, zatrzaskując go pewnym ruchem kciuka. - ...ale... nieważne. - rozmyślił się widocznie, szczędząc sobie cisnącej mu się na język uwagi. Zamiast tego rozejrzał się uważnie po pomieszczeniu, szukając dobrze sobie znanych, niebieskich przewodów. Znalazł je. Wiły się po całym statku jak pajęczyna. W jej sercu kryła się największa tajemnica. Główny terminal. Tak mu się przynajmniej wydawało. - Jak wiele jest na statku konsol połączonych bezpośrednio z głównym terminalem? - zapytał rzeczowym tonem.

Igor spojrzał na niego i uśmiechnął się, był pod wrażeniem tego, że ktoś zaczął tak szybko wyciągać wnioski - Każdy segment ma wiele pomniejszych terminali znajdujących się w najważniejszych miejscach statku takich jak zbrojownia, kwatery dowódcy czy skrzydło szpitalne. Niestety jeśli chcesz uzyskać najważniejsze dane dotyczącego segmentu 5 musisz dostać się do jego głównego terminala które znajduje się w "gabinecie luster" - pułkownik widział, że spojrzeli na niego dziwnym wzrokiem - Pomieszczenie, to jest wyłożone monitorami i innym tego typu badziewiem dlatego nazwaliśmy go "gabinetem luster". Z tego terminalu możesz uzyskać informacje o naszym segmencie oraz o segmentach sąsiadujących. Jeśli jednak chcesz odkryć dlaczego wszystko się spieprzyło i dokąd zmierza statek musisz dostać się na mostek. Inne konsole znajdujące się na statku nie mają dostępu do najważniejszych danych - odparł pułkownik i uśmiechnął się.

- Czy ktoś wcześniej tego próbował? - zapytał Dennis, nieco zdziwiony jego odpowiedzią. Coś mu mówiło, że ten krok był jednym z tych, które w najbliższym czasie koniecznie trzeba było podjąć. No cóż, były jednak sprawy ważniejsze... Takie, jak zdrowie jego żony i bezpieczeństwo córeczki.

Pułkownik wzruszył ramionami - Prawdę mówiąc nie jestem mistrzem w tej dziedzinie, jeśli chcesz to możesz spróbować, ale nie wróże ci większych sukcesów - odparł i uśmiechnął się lekko - To co ruszamy? - spytał.

Zachowanie sierżanta było.. dziwne? Jego uprzejmość, wyszukane słowa i beztroska, jakby pytał, czy idziemy na piknik albo do kina, były zastanawiające. Mike nie był pewien, czego się spodziewać, jednak to tylko dodawało smaczku całej imprezie.
Tak sobie to przynajmniej tłumaczył.
- Możemy iść. Jak długo lecieliśmy? - spytał nagle, jakby to był naprawdę istotny problem dzisiejszego wieczoru.

Pułkownik wiedział, że prędzej czy później zadadzą mu to pytanie, jednak teraz gdy w końcu ta chwila nadeszła nie potrafił się zmusić do odpowiedzi. Przez dłuższą chwilę patrzył na każdego z nich z osobna, kilka razy otworzył usta i zamknął jak ryba wyciągnięta na brzeg rozpaczliwie próbująca łapać powietrze. W końcu spuścił głowę w dół i wyszeptał cicho -Ja...nie wiem, właśnie dlatego potrzebujemy Dennisa. Bez niego nie dowiemy się jak długo lecieliśmy, gdzie jesteśmy ani dokąd zmierzamy - Igor mówił z trudem i prawdę mówiąc bał się ich reakcji.

- Mike. - Freja złapała go w końcu za rękaw. Widać było po jej minie, że broń widziała tylko w filmach, albo w foliowych woreczkach na dowody. Wzięła co prawda do ręki colta double eagle'a, ale to tylko dla tego, że wyglądał ładnie. Spojrzała pytająco na mężczyznę, jakby znał sie na wszystkim i musiał jej natychmiast pomóc.

Inna sprawa, że oczekiwała od grupy, że to oni będą strzelać, a ona ewentualnie dzielić się z nimi swoją mądrością. Mimo to, chyba wypadało mieć przy sobie coś co zabija - na wszelki wypadek.

Wzdrygnęła się.

- Aha. Super - naukowiec podniósł brew, zaskoczony taką niewiedzą porucznika. Wydawało mu się to podstawą. Bez tej wiedzy nie są w stanie podjąć żadnych sensowych przewidywań odnośnie otaczającej ich rzeczywistości...

Nagle jego rozważania urwały się, poczuł dotyk Frei. Zrozumiał, o co chodzi, kiedy poruszyła pistoletem.
- Ten akurat jest prosty, samopowtarzalny - wyjaśnił, obierając go od niej. - Masz zamek ryglowany przez przekoszenie lufy, o, w ten sposób, magazynek w chwycie, się tak otwiera, po lewej masz zatrzask. Bezpieczników nie ma, tylko ściągasz spust i działasz.

Oddał jej colta i uśmiechnął się połową ust. - Jest lepszy od tego Yoko - dodał, puszczając do niej oko.

Pułkownik klasnął w dłonie - Ok to wszyscy gotowi? Możemy ruszać? Bo naprawdę stracimy tutaj niedługo cały dzień - uśmiechnął się lekko - Pamiętajcie tylko, że ta broń nie czyni was nieśmiertelnymi. Mam nadzieje, że będziecie o tym pamiętać - dodał po chwili Igor i wyszedł na zewnątrz.

"Lepszy od Yoko" odebrał jej mózg.
Oczywiście, że lepszy. W końcu w jej rękach. Na prawdę chciała uśmiechnąć się do Mike'a lub mrugnąć porozumiewawczo, że załapała jego żart - co jak co, ale w ich sytuacji należałoby utrzymywać dobry stosunek z innymi członkami grupy - jednak w jej głowie płonęła duma i gniew na samą myśl o skośnookiej i jej pachole.

Spojrzała na wąskie biodra opięte klasycznymi levi'sami w odcieniu głębokiej szarości. Przez chwilę przypomniało jej się, jaką jadła dobrą sałatkę dietetyczną w galerii, kiedy je kupowała, ale zaraz naszła ją myśl, że ta galeria już nie istnieje.
Wzdrygnęła się po raz kolejny i po niezbyt absorbującej analizie wetknęła pistolet za pasek. Tak widziała na gangsterskich filmach - skądś to musieli wziąć.

Obejrzała się za Nawrockim i przed wyjściem zgarnęła jeszcze z półeczki kilka małych noży. Nie miała pomysłu gdzie je schować bądź przymocować, jednak wspomnienie precyzyjnie rozpołowionego stawonoga na jej blacie kuchennym dawało jej jakieś poczucie bycia ninja i wolała je mieć przy sobie.

Mike wzruszył niezauważalnie ramionami. Spodziewał się jakiejś odpowiedzi i może nie chodziło tu od razu o podziękowanie, ale mogła przynajmniej potwierdzić, że odebrała i zrozumiała jego wyjaśnienia.

Uśmiechnął się gorzko. Wszystko wskazywało na to, że Freja jest niewdzięczną krową mającą nie tylko jego, ale dosłownie wszystko w głębokim poważaniu - ot, taki charakterek. Ciekawe, jak się będzie z taką współpracowało. Zwłaszcza w chwilach zagrożenia życia.

Ruszył wolnym krokiem za resztą, obrzucając magazyn jeszcze jednym, niepozbawionym podziwu, spojrzeniem. Teraz, kiedy pułkownika nie było w środku, mógł sobie na to pozwolić.

Po opuszczeniu obozu uzbrojona już drużyna ruszyła prosto w stronę skrzydła szpitalnego. Im bardziej oddalali się od obozu tym atmosfera stawała się coraz mroczniejsza. Kroczyli światło oświetlonymi i wąskimi korytarzami wyglądając jak bohaterowie jakiegoś przeciętnego horroru Science-Fiction klasy B. Nie wiedzieli jak długo trwał ich marsz. Godzinę? A może więcej? W każdym bądź razie w końcu dotarli do bramy prowadzącej do skrzydła szpitalnego. Pułkownik spojrzał na szeroko otwartą bramę i zaklął. Dobrze pamiętał, że wejście było zamknięte. Momentalnie wyjął karabin i odbezpieczył go
-Wam też radzę to zrobić. Ktoś tu był i całkiem możliwe, że jeszcze siedzi w środku - powiedział Nawrocki i powoli ruszył w stronę wejścia, jednocześnie nasłuchując czy nie ma tu gdzieś w okolicy nieproszonego gościa.

Freja przypomniała sobie co Mike mówił o zamku ryglowym lśniącego kawałka stali, jaki trzymała niepewnie w ręku. Cały czas powtarzała sobie, że jest do cholery lekarzem, a nie policjantką i pistolet na prawdę nie pasuje do jej subtelnych dłoni.
Rozejrzała się po grupie i widząc na ich twarzach mieszankę strachu i niepewności, ukrywanych pod słabą skorupką wiary w siebie, zmarszczyła brwi i po raz kolejny od czasu przebudzenia spróbowała ich skopiować.
Co za bezsens. Od tego porobią jej się zmarszczki.
Westchnęła cicho idąc za grupą i rozglądając się uważnie.

Skrzydło szpitalne różniło się znacznie od pokoju w którym znajdowały się komory hibernacyjne. Tamto pomieszczenie było wielkie ja dwa połączone ze sobą stadiony, a. korytarz do którego weszliście był bardzo wąski. Najwyżej dwie osoby mogły iść obok siebie. W skrzydle hibernacyjnym mieliście niewielkie bulaje pozwalające na oglądanie przestrzeni kosmicznej, tutaj jednak był to chyba za duży luksus ponieważ w tym korytarzu nie istniało żadne "okno" na wszechświat. w dodatku tylko nieliczne lampy jeszcze działały co sprawiało, że panował tupółmrok, a im bardziej oddalaliście się od wyjścia, tym jakość oświetlenia była coraz gorsza. Po kilku minutach szybkiego marszu byliście zmuszeni do włączenia latarek przymocowanych do waszych broni, żeby nie iść po omacku, strumienie światła z waszych latarek dawały niewiele, jednak lepsze to niż chodzenie w egipskich ciemnościach. Ciszę przerywał jedynie odgłos stawianych na stalowej podłodze kroków.
- Dlaczego dołączyliście do tej wyprawy - spytał Nawrocki, chcąc przerwać ciszę.